Na een half jaar met COVID-19

Tessa

Ongelooflijk

Juli is alweer bijna voorbij. Het is inmiddels een half jaar geleden dat bekend werd dat het COVID-19 virus ook in Nederland is opgedoken. Ik heb in het begin het nieuws en de persconferenties nauwlettend gevolgd. Ten eerste omdat er nog zo weinig bekend is over het virus, ten tweede omdat ik ook wilde weten wat dit zou betekenen voor mijn werk, mijn studies en mijn hobby’s. Begin maart hebben we gewoon de tweejaarlijkse bestuursbrede studiedag gehad. Zeker 2500 werknemers in één grote zaal na de voorjaarsvakantie. Ook begin maart nog gewoon het jubileum kunnen vieren van de dansvereniging. Zeker veertig mensen in één ruimte bij elkaar. En een week later de mail dat mijn studie aan de Schrijversvakschool per direct tot eind maart niet meer op locatie was. Dat weekend voor het eerst (ja echt) aan videobellen gedaan. Les via Skype. Een vreemde gewaarwording die tot het einde van het studiejaar heeft geduurd. Hetzelfde geldt voor mijn IB-studie, alle lessen gingen vanaf maart via Teams.

Vervolgens op een zondagavond te horen krijgen dat dan ook de basisscholen per direct gesloten worden. Die maandag hebben we met alle collega’s (leerkrachten, directeur, conciërges, intern begeleiders, onderwijsassistenten en nog vele andere betrokken) ons uit de naad gewerkt om diezelfde middag alle leerlingen te voorzien van een werkpakket voor een week. De dagen erna vooral logistiek nagedacht met elkaar over het hoe en het wat. Werkpakketten of online lessen of een combi? We hebben het bij werkpakketten gehouden, met online filmpjes waarin er uitleg gegeven wordt.  Online lessen zouden namelijk een struikelblok vormen. We gingen er ook vanuit dat de scholen eind maart gewoon weer open zouden gaan.  Uiteindelijk werd dat pas halverwege mei, na 56 dagen lockdown. 

Verplicht thuis

In het begin van de voorjaarsvakantie, had ik een verkoudheid te pakken. Na een verkoudheid, ben ik daarna nog weken aan het hoesten. Meestal krijg ik een flinke dosis codeïne om het te onderdrukken, maar mijn nieuwe huisarts wilde daar niet aan. Dus maar weer aan de (niet-werkende) puf om vervolgens alsnog (een lichte dosis) codeinetabletten te krijgen. Omdat onderwijzend personeel in den beginne van het Coronatijdperk nog niet getest kon worden, en mijn hoesten erger werd, heb ik uiteindelijk vijf wijken in quarantaine gezeten. Conditie weg, rust weg en doodmoe van drie tot vier keer langer dan een uur videobellen op een dag, waarbij er vergaderd wordt, maar ook het nieuws wordt gegeven dat een oud-collega aan COVID-19 is overleden. Bij het weer opengaan van de scholen, ben ik naar mijn werk gegaan, het hoesten was flink verminderd en de huisarts had nou niet echt het idee dat ik besmet was met het Corona-virus. Tot aan het Hemelvaartsweekend halve dagen gewerkt om weer om mijn conditie weer op peil te krijgen. Donderdag en vrijdag was er nog niet veel aan de hand. Flink gewerkt aan mijn eindwerk voor het derde jaar van de schrijversvakschool (de IB-studie op een laag pitje gezet). Zaterdag begonnen de kuchjes, zondag kwam daar een lichte verhoging bij. Maandag was dat nog niet over en het protocol van het bestuur ging in werking: thuis blijven, contact met de bedrijfsarts en zo’n nare Coronatest waarbij ik dat stokje in mijn neus vele malen minder erg vond dan in diep in mijn keel. Uitslag van de test: negatief. Verhoging was er nog steeds. Ik heb weer verplicht twee weken thuis gezeten. In die laatste week was de verhoging zodanig hoog, dat ik al meldde dat ik er niet vanuit ging dat ik er de week erna weer zou zijn. Prompt was dat weekend de verhoging verdwenen en bleef deze weeg. Na dat weekend ben ik dus gewoon weer naar mijn werk gegaan, de week dat de scholen weer op volle kracht open gingen.

Inmiddels is het juli, hoest ik nog steeds en wordt er verder onderzocht waar dat hoesten vandaan komt.

De studies

De IB-opleiding heb ik de lessen van gevolgd, maar heb ik in de Corona-periode op een laag pitje gezet. Ik heb uitstel aangevraagd voor mijn eindassessement en nu het zomervakantie is, ben ik druk bezig om mijn eindwerk af te maken, zodat ik begin september mijn eindassessement kan doen.

Mijn eindwerk voor de Schrijversvakschool had voorrang. En die heb ik keurig op tijd ingeleverd. Inmiddels zijn de beoordelingsgesprekken geweest. Mijn eindwerk van het derde jaar, bevatte door de Corona crisis geen compleet af scenario. Ik heb het treatment van een politie/actieserie ingeleverd, dat was af: begin – midden – eind, rond verhaal etc. Doordat het geen compleet af scenario was, ging ik er, na een telefoontje van de decaan, vanuit dat ik het derde jaar zou moeten verlengen. Tot mijn verbazing kreeg ik het bericht over te zijn naar het vierde jaar.

In het bericht kreeg ik enkele punten mee die tijdens de bespreking voorbij kwamen:

Spannend verhaal, weet de lezer voortdurend nieuwsgierig en bij het verhaal te houden.
Jaar 3 - Beoordeling 1
Schrijversvakschool
Technisch goed in staat om het verhaal neer te zetten.
Jaar 3 - Beoordeling 2
Schrijversvakschool
Verrassend om Tessa dit genre te zien doen. Sterk hoe ze een gijzeling gebruikt om iets over een relatie te vertellen.
Jaar 3 - Beoordeling 3
Schrijversvakschool

Vooral het punt dat het verrassend is dat ik dit genre gedaan heb, vind ík nou verrassend. Een ieder die mij kent, weet hoe graag ik al vanaf mijn jeugd politieseries en actiefilms kijk en detectives lees. Daarom heb ik de afgelopen paar jaren juist niet met mijn schrijven dat genre gebruikt. Ik was benieuwd welke andere genres me liggen.  Het afgelopen semester besloot ik “terug te vallen” op mijn favoriete genre en dat is me uitstekend bevallen. Tegen die tijd dat ik echt ga starten, kan ik altijd overleggen met de decaan of het ook mogelijk is om enkele afleveringen te schrijven (of een miniserie) waarbij ik het treatment van mijn eindwerk van het derde jaar ook uitwerk tot volledig scenario.

Vakantie

Ondanks dat ik niet op vakantie ga (ik vind het onverantwoord met dat hele COVID-19 gebeuren) en mijn IB-studie nog moet afronden, ben ik wel van plan om van mijn rust te genieten. Creatief bezig zijn, maar ook stukken fietsen staan op mijn to do lijstje. Het liefst zou ik deze zomer het nog voor elkaar krijgen om een trekhaak onder de auto te laten zetten, een fietsendrager te kopen en dan stukken rijden om andere plekken met de fiets te gaan verkennen. Mijn omgeving is prachtig, maar op een gegeven moment ben ik daar wel op uitgekeken.

Wel blijft weggaan een heiknelpunt. Het valt me op hoeveel mensen zich niet meer aan de anderhalve meter afstand houden. Ik snap heel goed dat het lastig wordt, zelf heb ik dit ook gemerkt. Mijn werk vraagt er soms om, m.n. als ik als de ICT-er bij ons, iets op dat gebied aan een collega met uitleggen. Echter in een winkelcentrum, winkelstraat, winkel of buiten zelf probeer ik echt de anderhalve meter afstand te houden. Voor mezelf (aangezien ik geen zin heb om weer thuis te moeten zitten weken lang), maar nog meer voor de anderen.
Helaas denken het gros van de mensen hier inmiddels anders over. Als ik rustig zeg dat ik het fijn zou vinden wanneer er goed afstand bewaard wordt, krijg ik hier commentaar op. Dus nu reageer ik inmiddels passief agressief. Hoe vaak ik de afgelopen week wel niet hard op gezegd heb het is moeilijk om afstand te houden, tuurlijk mag u er even langs meneer/mevrouw. Ik zorg wel voor de anderhalve meter afstand (als iemand op nog geen tien centimeter afstand langs me loopt), kun je wat aan de kant, want meneer/mevrouw weet niet wat anderhalve meter is. Mijn ervaring hierbij is, dat de meeste mensen zich dan over het algemeen onthouden van commentaar of net zo sarcastisch excuus aanbieden. De mensen die geen afstand houden, hebben duidelijk geen familieleden, vrienden of kennissen die in de risicogroep vallen. Of niet meegemaakt dat er een bekende van ze aan COVID-19 is overleden.

Geef een reactie

error: Content is protected!