En dan nu toch maar…

Tessa

In april 2016 heb ik de sprong gewaagd en iets van mijn schrijfwerk opgestuurd naar de Schrijversvakschool in de hoop toegelaten te worden tot de opleiding. Tot mijn verbazing kreeg ik drie maanden later het bericht dat ik ook daadwerkelijk was toegelaten tot het basisjaar. Vervolgens werd ik daarna toegelaten voor het tweede jaar en kon ik mijn creativiteit kwijt in scenario en essay. Door een samenloop van omstandigheden, moest ik in januari 2018 de beslissing nemen om een half jaar een sabbatical van het schrijven te nemen om mezelf te storten op mijn nieuwe werkplek – de rekeningen moeten toch betaald worden. Het jaar dat ik weer begon, heb ik het roer omgegooid. Van essay als hoofdvak, besloot ik beginnend scenarist te worden.

Inmiddels heb ik vorige week m’n eindwerk voor het derde jaar ingeleverd. Niet een compleet af scenario – de Coronacrisis gooide roet in het eten. Ga er maar aanstaan, zorg dragen voor het onderwijs op afstand en het welbevinden van de leerlingen. Met een beetje geluk mag ik het nieuwe studiejaar starten aan het vierde jaar, en anders maak ik m’n werk van het afgelopen semester het komende half jaar af tot een volledig scenario. Als ik heel eerlijk ben: ik kan er niet zo mee zitten of ik nog een semester in jaar 3 verder ga, of naar jaar 4. Ik ben zover gekomen, ik ga het nu ook voor elkaar krijgen om af te studeren. 

Vorige maand heb ik  twee bijeenkomsten gehad met informatie over het vierde jaar en je leven als schrijver, via videobellen. Tijdens de bijeenkomst over het vierde jaar, werd ik even flink met m’n neus op de feiten gedrukt:  je bent je wel bewust dat er elk jaar mensen stoppen met de opleiding (soms gedwongen, soms zelf), maar het derde jaar bestond uit een kleine groep.  Vijfentwintig derde jaars die kwalitatief goed schrijfwerk afleveren. En ik zit daar bij. Dat was het moment dat ik dacht: Tes, je bent nu bezig je derde jaar aan het af te ronden. Als je serieus iets wil zijn in schrijversland, dan zul je toch nu echt moeten gaan netwerken en zorgen dat je gevonden wordt. 

Het drong to me door dat ik een schrijfster ben. Het zorgt er nog niet voor dat ik de rekeningen ermee kan betalen. Voorlopig zal ik dus toch nog echt vier dagen in de week in het onderwijs blijven werken. M’n avonden en weekend zullen dan vooral gaan bestaan uit schrijven. Ook besefte ik dat ik toch iets moest gaan doen om ervoor te zorgen dat ik gevonden zou worden als scenario schrijfster. De afgelopen weken heb ik dan ook radicaal mijn Facebook (bedrijfs)pagina leeggehaald en heringericht ten behoeve van mijn schrijversvak. Daarna waren mijn twitter- en instagrambiografieën aan de beurt. En… last but not least… mijn website. 

Spannend vind ik het wel, om m’n website zo in te richten, dat het duidelijk is wie ik ben. Om enkele voorbeelden van mijn schrijfwerk te plaatsen, zodat hopelijk producenten of mensen werkend bij een omroep ze te lezen krijgen en denken: daar kunnen we wat mee.

Je bent immers voor een ieder die jou googelt te vinden. Maar goed, elk nadeel heeft zijn voordeel, zeiden Cruijff en van Hanegem… Ik ga dus maar uit van de voordelen van deze sprong wagen.

Geef een reactie

error: Content is protected!