Daar ging ik gisteren, op weg naar Amsterdam voor mijn tweede lesdag in het tweede studiejaar aan Schrijversvakschool (wat klinkt dat mooi). Prima te doen met de trein, als deze rijdt (wat eigenlijk opzienbarend vaak het geval is). Meestal kies ik ervoor om in de stiltecoupé te zitten. Op de heenweg is dit ook echt een stiltecoupé. Het is dan ook nog maar 8.38 uur en iedereen is nog bezig wakker te worden. De terugweg is een ander verhaal en ik vraag me dan ook elke keer weer af, waarom ik de moeite doe om de stiltecoupé op te zoeken, als er toch continue mensen zijn die de stilte aan hun laars lappen. Er wordt gepraat met elkaar, mensen bellen, zijn zo hard muziek aan het luisteren dat het door hun oordoppen heen knalt. Dit getuigt van geen rekening houden met je medemens. Eigenlijk zou ik het veel liever asociaal gedrag noemen. Helaas heeft de mens door bepaalde programma’s op TV een beeld over asociaal gedrag gevormd. Het praten in de stiltecoupé valt daar voor hun niet onder. Zo sprak ik een paar maanden geleden een stel oudere mensen (je zou ze ook bejaard kunnen noemen) aan op hun praten in de stiltecoupé. Kreeg ik daar toch naar mijn hoofd geslingerd dat ik net aan het bellen was geweest in dezelfde coupé. En dat alleen maar omdat ik mijn telefoon in mijn hand had, omdat ik bezig was de vertrektijd van de bus op te zoeken. De bejaarden van tegenwoordig worden ook mondiger. Om het nog maar niet te hebben over iemand valselijk beschuldigen van iets wat zij (ik dus) niet had gedaan.

Terug naar gisteren. Doordat er bij Zaandam een stroomstoring was, reed de trein niet verder dan Amsterdam CS. Hierdoor was de trein ook minstens drie wagons korter dan normaal. De stiltecoupé was niet te vinden, dus ik vermande mijzelf en nam plaats in de ‘gewone’ coupé. Het was er rustig, vrijwel niemand sprak, behalve de jonge vrouw aan de andere kant van het gangpad. Die zat met haar laptop open, haar telefoon er tegen aan en overduidelijk te face-timen met (naar wat ik vermoed) een vriendin. Haar stemvolume was oké, alleen was het zo stil dat iedereen in de coupé haar goed kon horen en meekreeg wat er werd besproken. Onbegrijpelijk vind ik het, dat je zo open over je privé-leven praat in de meest openbare ruimte die er is. Het zit vol met vreemden, die allemaal kunnen meegenieten met het feit dat je de spullen van je ex-partner bij de buren hebt afgeleverd, dat hij/zij het daar kan ophalen en met geen mogelijkheid meer contact met je kan opnemen, aangezien je het telefoonnummer verwijderd en geblokkeerd hebt. Je zal maar net in dezelfde coupé zitten als een aankomend schrijfster, die doet alsof ze heerlijk naar buiten aan het staren is, maar ondertussen dus probeert de hele conversatie te volgen en te onthouden. Om deze op een later tijdstip op te schrijven, om er ooit, in een stuk, gebruik van te kunnen maken. Misschien moet ik toch wat vaker de stiltecoupé laten voor wat het is, en me tussen de mensen begeven.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *